Seven Eleven en de Nederlandse muziekpers

{5 Comments}

door Marcel Kaatee

Maandag 7 januari 2013 trof ik op de tweedehandsafdeling van Concerto twee splinternieuwe en gesealde recensie-exemplaren aan van het jubileumalbum ’25 years and still funkin’’ van Seven ElevenVerkoper Rob dacht dat deze aan Concerto waren verkocht door popjournalisten die het album eigenlijk zouden moeten recenseren. Het onderzoek bij welke krant of tijdschrift die cd’s vandaan komen is nog in volle gang. De Volkskrant, Het Parool, Nieuwe Revu, Panorama, HP/De Tijd en NU.nl hebben inmiddels laten weten dat geen van beide cd’s bij hen afkomstig is. De redacties van OOR en Muziek.nl Magazine reageren niet op mijn vragen.

Volkskrant
Chef kunst bij de Volkskrant Anne van Driel belde, nadat zij hiervan hoorde, onmiddellijk Concerto-verkoper Rob, en daarna met hoofd inkoper Anton. Het hoofd inkoop van Concerto verklaarde dat hij nooit van Volkskrant-recensenten recensie-exemplaren van nieuwe cd’s voor geld aangeboden heeft gekregen. Daarmee staat voor de Volkskrant vast dat de recensie-exemplaren niet via recensenten van de Volkskrant bij Concerto terecht zijn gekomen. Een opmerkelijke verklaring, want dat impliceert dat de hoofdinkoper van Concerto alle freelance-poprecensenten kent die stukjes schrijven voor de Volkskrant. Mijn volgende vraag zou dan zijn: waar kent een inkoper van tweedehands cd’s alle poprecensenten van de Volkskrant van?

Gisteren heeft de medewerker van de Volkskrant die alle binnengekomen cd’s persoonlijk afhandelt mij verzekerd het album niet te hebben ontvangen. Daarnaast stelt de medewerker: ‘ik kan u verzekeren dat met de hier binnengekomen cd’s geen handel wordt gedreven, daarvoor steek ik mijn hand in het vuur. Dat zou natuurlijk absurd zijn en zeer verwijtbaar.’ De Volkskrant is geen suspect meer.

Job de Wit
Job de WitMijn eerste discussie met een Nederlandse popjournalist was met Job de Wit in 1998. Job werkte toen bij de VPRO als radio-DJ en zou verstand hebben van funkmuziek. Ik had hem gevraagd waarom er bij VPRO-radio zo weinig funkmuziek te horen was en gaf hem wat informatie over Seven Eleven. Dat ons eerste album was geproduceerd door de New Yorkse funkartiest Menace, waarmee wij in 1995 in contact zijn gekomen via Geert van Itallie, thans directeur van de Melkweg. Dat ik, eveneens in 1995, samen met Seven Eleven bassist Dodge bij Bootsy Collins op bezoek ben geweest in Cincinnati, en dat Bootsy ons daarna uitnodigde om naar Parijs te komen om een samenwerking te bespreken. Hij trad daar op als special guest van gitarist Lucky Peterson in Le Zenith. Dan moet je als Nederlandse funkband toch wel iets betekenen. Job vond van niet. Over ons album ‘The Come Out’ schreef Job: ‘Was de hoes groen en rood van kleur? Deed die jongen erop mee die ook nog een tijdje toetsen bij de Urban Dance Squad heeft gespeeld? Als dat jullie cd was, vond ik die gewoon helemaal niet goed. En kennelijk ben ik de enige niet. Als zelfs Mr. Funk Sjeng Stokkink niet over jullie schrijft, dan weet ik het ook niet meer.’

Een dooddoener, want Sjeng schreef toen al jaren over Seven Eleven aangezien funk midden jaren negentig in Nederland een revival kende en Seven Eleven daar onderdeel van was. De band speelde in 1994 op P-Funk parties in Paradiso en de Westergasfabriek en gaf op voorspraak van Candy Dulfer een live concert in het VPRO-radio programma ‘Streetbeats’ van vader Hans. In 1996 en 1997 toerde Seven Eleven met een eigen funkfeest: Fonkifekts, compleet met een funky fashionshow op de catwalk, DJ’s en met Menace als special guest. Later zou dit concept uitgroeien tot de vermaarde ‘Funk to the Max parties in de Melkweg, ook genoemd in de OOR-Encyclopedie.

Door mijn ervaring met Job de Wit zag ik de meeste (pop)journalisten als een stel zelfingenomen wijsneuzen die om een punt te maken dingen uit hun duim zuigen, zoals sommige misdaadjournalisten.

Jaap van Zweden
Seven Eleven is een funkband die experimenten niet schuwt. In 1990 trad de groep op met de Brabantse Hiphop-formatie Dope Posse.  Rappers en een energieke funkband samen op het podium, dat was toen zelden vertoond in Nederland. In de jaren negentig dacht Seven Eleven na over andere combinaties. Bijvoorbeeld funk en klassiek. Een feature van klassiek violist en orkestleider  Jaap van Zweden op de eerste single van Seven Eleven ging op het allerlaatste moment niet door. BMG, het platenlabel waar Jaap onder contract stond, vond een uitstapje naar de funk bij nader inzien toch niet zo’n goed idee.

Frankrijk
In Frankrijk zijn al drie (lovende) recensies van het jubileumalbum verschenen. Onze muziek ‘est une bombe atomique. Rythmique saccadée, une basse pointilleuse slappée, des chants planants, un solo de synthé à tomber, bref un groove impecable’. De Nederlandse muziekpers maakt daarentegen aan het 25-jarig bestaan van Seven Eleven geen woord vuil. Vorige week kocht ik OOR, de editie van januari. Daar stond alweer niks in over onze plaat die eind oktober 2012 uitkwam. Alsof de Vaderlandse popjournalistiek in gezamenlijk overleg heeft besloten de langst bestaande funkband van Nederland volkomen te negeren. Dat is wel eens anders geweest.

De Wereld Draait Door
Vlak na mijn arrestatie in 2006 werd de boeker van Seven Eleven overspoeld met uitnodigingen of de bandleden in radio- en televisieprogramma’s hun verhaal wilden doen. Ze mochten ook een stukje spelen. Daar bedankten de bandleden voor, want het ging niet om de muziek. Toch was Seven Eleven in veel televisieprogramma’s te zien dat jaar. Zo filmden RTL Boulevard en AT5 op de Jacobiberg in Arnhem de eerste repetitie van de band na mijn vrijlating.

In 2007 vroeg een redactrice van De Wereld Draait Door mij in de pauze van een zitting in het Holleeder-proces om ’s avonds in het programma aan te schuiven. Ik mocht er ook optreden. Ik heb daarvoor bedankt en aangegeven dat ik van die uitnodiging gebruik wilde maken, maar pas als het hele proces achter de rug was. Zes jaar later, in verband met het 25-jarig bestaan en het jubileumalbum, nam ik contact op met de redactie van DWDD, en heb hen hieraan herinnerd. Er kwam geen enkele reactie. Distributeur Challenge Records heeft het daarna geprobeerd. Opnieuw geen reactie.

‘Opvallend veel jonge mensen’
Er zijn in Nederland genoeg liefhebbers van funkmuziek want als Bootsy Collins, George Clinton of Maceo Parker hier optreden zijn de zalen bomvol of uitverkocht. Op 4 september 2008 speelde George Clinton in 013 in Tilburg. In het verslag van dat concert wordt gewag gemaakt van een ‘tjokvolle zaal’ met ‘opvallend veel jonge mensen die de eerste P-Funk golf niet hebben meegemaakt’. Een jaar later doet Clinton drie optredens in Nederland. De redacteur van Muziek.nl Magazine wist bij het eerste concert niet wat ie meemaakte, en sloot zijn recensie af met: ‘Geef Dr. Funkenstein en Parliament Funkadelic nog wat wiet mee en beloof ze dat ze altijd terug mogen komen voor meer als het op is, want veel beter kan een donderdagavond niet worden.’

Leo Blokhuis en de Lefties Soul Connection
Aan belangstelling voor funk dus geen gebrek in Nederland. Ook niet op televisie. Zaterdagnacht 6 december 2008 was het ‘Funk Night’ op Nederland 3. NPS zond een door Leo Blokhuis gemaakte reportage uit over de ontstaansgeschiedenis van funk en funkmuziek in Nederland. Daarin was Seven Eleven als fakkeldrager van de Nederfunk nergens te bekennen maar werd de Amsterdamse groep Lefties Soul Connection geïntroduceerd om de essentie van funk aan de kijkers uit te leggen. Blokhuis nam de Lefties daarna ook mee naar DWDD om duidelijk te maken wat ‘the one’ precies inhield.

Uitmarkt
In 2004, 2005, 2007 en 2008 zorgde Seven Eleven voor een flinke dosis funk op de Uitmarkt. In 2006 niet, omdat ondergetekende toen in hechtenis zat. Na het laatste Uitmarkt-concert verscheen in Nieuwe Revu een uitgebreide reportage over de manager/gitarist van Seven Eleven. Aan het slot merkt de schrijver van het artikel Gert-Jaap Hoekman op: ‘Burgemeester Cohen maakt het leven van de ondernemer Kaatee dan misschien moeilijk, de muzikant Kaatee mag de eerste dag van opening van het culturele seizoen van de hoofdstad afsluiten. ‘Ik denk niet dat ze weten dat ik dezelfde persoon ben,’ zegt Kaatee lachend terwijl hij over het IJ kijkt.’

Op het stadhuis werd hiervan notie genomen en sindsdien speelt Seven Eleven niet meer op de Uitmarkt en maakt ook de muziekpers een lange neus naar de band.

25 years and still funkin’
Zelfs als Seven Eleven 25 jaar bestaat en op het eigen label ‘25 years and still funkin’ uitbrengt is het doodstil in de Nederlandse muziekmagazines, aanverwante krantenrubrieken en op internet. De recensie-exemplaren van het jubileumalbum verdwijnen in de prullenbak, of in een bureaula, of liggen nieuw en gesealed op de tweedehandsafdeling van Concerto. Seven Eleven verdient beter.

Noot: dit verhaal is eerder gepubliceerd op www.marcelkaatee.nl

5 Comments…

 Share your views
  1. Nee man, Seven Eleven is the shit, kid!!!

  2. Ik wil niet lullig zijn maar zo goed is Seven Eleven niet. Ja, ze zijn funky maar tijdens jamsessies kom ik wel eens betere funk muzikanten tegen. En ik vind het ook zeer klein om te zeuren over de journalistiek. De platen van Seven Eleven zijn nooit echt top; live ok. Ook niet slim om mailtjes te sturen waarom zijn plaat niet wordt geplugd dan vraag je om dat soort mailtjes terug (van Job de Wit). Ik heb ook wel eens promotieplaten gekregen van Seven Eleven en ik heb besloten om er geen recensie over te schrijven omdat ik het niet zo goed vond. Vraag is wat je liever hebt; een goede recensie of geen recensie (in plaats van slechte recensie). Stel dat ik een slechte recensie zou schrijven, dan zou die Martin mij zeker mailen dat iedereen het zo goed vind behalve ik en dat de NL journalistiek geen smaak heb. Ik ken Martin een beetje en ik vind het een prima vent maar hij kan soms ook overheersend zijn.

  3. “Zo goed is Seven Eleven niet” schrijft Peter van Ruben alsof ie de wijsheid in pacht heeft. Spreek voor jezelf man! Seven Eleven was al een top band toen ik voor het eerst over ze las in Disco Dance en gelijk hun eerste cd kocht. De enige kritiek die je erop kan hebben is dat die plaat veel te kort is, maar er staat wel de eerste en nog steeds beste handieman remix op van unfunky bitch. Prima site dit!

  4. Even inhaken: ik ben een funk liefhebber, besteed aardig veel geld aan lp’s en bootlegs en naar concerten gaan. Seven Eleven is een funkband maar ik vind het niet echt puur. Imitatie van P-funk, Bootsy en Clinton. Op zich geeft dat niks maar ik heb er gewoon niks mee. Heb ooit wel eens een album in huis gehad maar kon me niet echt boeien. Ik heb dus niet de wijsheid in pacht alleen puur mijn eigen smaak. Maakt ook niks uit want ik wens Seven Eleven nog een lang funk leven.

    Ik vind het wel een zwaktebod om kritiek te hebben over de muziekjournalisten. Dat geeft me een gevoel dat de goede journalisten alleen die zijn die aandacht geven aan Seven Eleven. Smaken verschillen en ik ben het trouwens wel eens dat de media relatief weinig aandacht besteed aan funk maar goed, dat is algemeen bekend.

    Eddy, ik vind de handieman remix verschrikkelijk maar ik ben misschien een oude lul. Ik hou niet van remixen.

Plaats reactie

Your email address will not be published.

*